ลูกน้อยขึ้นรถโรงเรียนเป็นครั้งแรก!!

เด็กอเมริกันที่นี่เมื่อมีอายุประมาณ 5 ขวบ ก็ถือว่าโตพอที่จะขึ้นรถโรงเรียนเองได้แล้วค่ะ รถโรงเรียนที่นี่จะสีเดียวกัน และรูปร่างคล้ายกันไปหมด คือมีสีเหลืองเข้มคันใหญ่ยักษ์ ลองคิดดูซิค่ะ เด็กน้อยคนหนึ่งจะรู้สึกตื่นเต้นขนาดไหน ตอนได้ขึ้นรถโรงเรียนเป็นวันแรก ในเมื่อก่อนหน้า 5 ขวบนั้น ได้เห็นเจ้ารถโรงเรียนโลดแล่นอยู่ในการ์ตูนสำหรับเด็กเกือบทุกเรื่อง ทั้งพวกพี่สาว พี่ชาย หรือเด็กๆเพื่อนบ้าน เดินขึ้นรถบัสยักษ์สีเหลืองทุกวัน แถมพ่อกับแม่ยังพูดให้ฟังอยู่เรื่อยๆ ว่าสักวันหนึ่งเราก็จะได้ขึ้นไปนั่งอย่างนั้นเหมือนกัน! เราได้มีโอกาสดูแลเด็กอเมริกันที่อยู่ในวัยที่ได้ขึ้นรถโรงเรียนเป็นครั้งแรกถึง 2 ครอบครัวค่ะ และก็สัมผัสได้ถึงความพิเศษในวันนี้ ทั้งความตื่นเต้นของลูก..และความตื้นตันของพ่อแม่

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เด็กน้อยได้ขึ้นรถโรงเรียน พ่อแม่จะยอมไปทำงานสายเลยที่เดียว เพื่อได้เห็นและส่งลูกขึ้นรถโรงเรียนเป็นครั้งแรก และเพื่อถ่ายภาพความประทับใจเก็บไว้ (อันนี้ขอไม่การันตีร้อยเปอร์เซนต์นะคะที่พ่อแม่ทุกบ้านจะทำแบบนี้ แต่จากประสบการณ์ 2 ครอบครัว พ่อแม่ทั้งคู่ทำแบบเดียวกันเลยค่ะ) วันนั้นทั้งครอบครัวจะตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ รวมทั้งหมาด้วย (โรงเรียนที่นี่ส่วนมากจะมีทั้งกะเช้าและกะบ่ายเลือกเรียนค่ะ อย่างครอบครัวที่สองที่เคยเลี้ยง รถโรงเรียนมาเช้ามากๆๆ ตั้งแต่ 7.15am) เด็กจะมารออยู่ที่จุดนัดพบที่รถโรงเรียนจะมารับ ตรงจุดนี้ จะเห็นเด็กๆอีกหลายครอบครัวมารอรถอยู่เหมือนกันค่ะ

รถโรงเรียนที่นี่มีอภิสิทธิ์พิเศษค่ะ สามรถมาหยุดรถคันอื่นๆได้! เพราะมีป้ายหยุด (Stop sign) เป็นส่วนตัว พอถึงเวลาที่จะหยุดรับเด็กๆขึ้น Stop sign ข้างตัวรถจะเปิดออกอัตโนมัติ พร้อมกับประตูที่พร้อมเปิดรับเด็กๆ ส่วนรถคันอื่นบนท้องถนนที่ตามหลังมาต้องหยุดรถให้ จนกว่าเด็กขึ้นไปหมดแล้ว ประตูรถโรงเรียนจึงปิด และStop sign พับเก็บ รถคันอื่นจึงสามารถขับต่อได้

ในวันที่เจ้าตัวน้อยขึ้นรถโรงเรียนเป็นครั้งแรก เราเห็นได้ว่าทั้งสองครอบครัว โดยเฉพาะคนเป็นแม่ดูจะตื้นตันใจมาก ที่ได้เห็นลูกที่เคยตัวกระเปี๊ยก ต้องคอยดูแลเฝ้าฟูกฟักมาโดยตลอด จนตอนนี้ตัวโตพอที่จะขึ้นรถโรงเรียนได้เองแล้ว วินาทีตอนลูกเดินขึ้นบนไดรถโรงเรียน มันช่างรวดเร็ว แสนสั้น และดูธรรมดามากค่ะ แต่พ่อและแม่ก็เต็มใจ ยินดี และรอคอยภาพนี้

พอรถสีเหลืองคันใหญ่พับ Stop sign ลงและเคลื่อนจากไปช้าๆ จนลับสายตา แม้เวลาจะต่างกันเป็นปี แต่เหมือนเป็นภาพเดียวกัน เราเห็นแม่คนหนึ่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ค่ะ