สิทธิคนพิการในอเมริกา

สิทธิคนพิการในอเมริกา- จากบทความก่อนที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องลักษณะนิสัยของชาวอเมริกันส่วนใหญ่จากการอธิบายตามหลักวิชาการด้านวัฒนธรรม ซึ่งก็ได้บอกไว้ว่าชาวอเมริกันนั้นยึดถือในเรื่องสิทธิส่วนตัวและความเสมอภาคเอามากๆ ชาวอเมริกันจึงไม่นิ่งเฉยหากไม่ได้รับความเป็นธรรม

หรือแม้แต่ในเวลาไม่พอใจอะไร เขาก็พร้อมที่จะเรียกร้องสิทธิ์ของเขาให้ได้ตามนั้น เมื่อประชาชนส่วนใหญ่กล้าที่จะเรียกร้องความเป็นธรรมในเรื่องต่างๆ วัฒนธรรมของชาวอเมริกันก็ส่งผลกระทบไปถึงระบบสาธารณูปโภคและการสาธารณะต่างๆไปด้วยค่ะ เพราะฉะนั้นรัฐบาลสหรัฐฯจะมีกฎและระเบียบต่างๆในการให้ความดูแลแก่คนทุกเพศทุกวัยตลอดจนถึงคนพิการและทุพลภาพอีกด้วยค่ะ

สุขาของคนพิการ

การดูแลผู้พิการอย่างแรกที่เห็นได้ชัดในสหรัฐอเมริกาก็คือห้องสุขาค่ะ ห้องสุขาเป็นสิ่งที่จำเป็นมากสำหรับทุกคนไม่ว่าหญิงหรือชาย เด็กผู้ใหญ่หรือผู้ชรา รวมไปถึงคนพิการด้วย ทุกทีในสหรัฐอเมริกาจะต้องมีห้องน้ำที่ออกแบบพิเศษสำหรับคนพิการโดยเฉพาะ เช่น มีประตูห้องน้ำที่กว้างกว่าปกติ เผื่อว่าคนพิการที่ต้องใช้รถเข็นต้องการใช้ห้องน้ำก็สามารถเอารถเข็นเข้าไปในห้องน้ำด้วยได้

ส่วนในห้องน้ำก็มีราวจับทั้งในแนวตั้งและแนวนอนเพื่อให้คนพิการสามารถใช้มือจับเพื่อดึงตัวเองไปนั่งทำธุระส่วนตัว อีกทั้งโถนั่งก็จะมีความสูงมากกว่าปกติ นี่ก็เพื่อความสะดวกของผู้พิการทั้งสิ้นค่ะ ไม่ใช่แต่ห้องน้ำในตัวอาคารเท่านั้น แม้แต่ห้องน้ำสาธารณะเคลื่อนที่ก็มีการออกแบบในลักษณะเดียวกันด้วยค่ะ ส่วนคนปกติทั่วไปเขาก็เคารพสิทธิของผู้พิการนะคะ เพราะจะเห็นว่าหากไม่จำเป็นจริงๆเขาจะไม่ใช้ห้องน้ำของคนพิการเลยล่ะค่ะ ถึงแม้ว่าจะต้องต่อแถวยาวก็รอค่ะ

ทางลาดเพื่อคนพิการ

ความสะดวกอีกอย่างที่เตรียมไว้ให้สำหรับผู้พิการที่ต้องนั่งรถเข็นก็คือทางลาดสำหรับขึ้นลงหน้าอาคาร ตรงนี้จะมีกฎหมายระบุไว้เลยทีเดียวค่ะว่าอาคารที่ให้บริการสาธารณะ คืออาคารที่ไม่ใช่บ้านส่วนตัวนั้นจะต้องมีทางลาดสำหรับผู้พิการเอาไว้ขึ้นลง ส่วนในอาคารถ้ามีความสูงมากกว่าหนึ่งชั้นก็ต้องมีลิฟท์หรือทางขึ้นลงที่สะดวกสำหรับผู้ใช้รถเข็นด้วยค่ะ

 

ที่จอดรถสำหรับคนพิการ

อีกอย่างที่ข้ามไปไม่ได้เลยเมื่อพูดถึงอาคารสาธารณะก็คือที่จอดรถเฉพาะสำหรับผู้พิการ ซึ่งก็จะกำหนดไว้ให้อยู่ใกล้กับทางเข้าออกของอาคาร รถที่จะจอดในที่จอดรถของคนพิการได้ก็ต้องมีป้ายกำกับอยู่ค่ะ ถ้าไม่แขวนไว้ที่กระจกหน้ารถที่ป้ายทะเบียนก็จะระบุไว้ค่ะ อย่าเผลอไปจอดเข้าล่ะคะไม่อย่านั้นจะถูกปรับหรือไม่ก็ถูกลงโทษอย่างอื่นได้ค่ะ

สำหรับคนที่พิการชั่วคราวอาจจะเป็นเพราะป่วยหรืออยู่ในระยะพักฟื้น บางทีคุณหมอก็สามารถออกใบจอดรถสำหรับผู้พิการชั่วคราวให้ได้ค่ะ จะเป็นสามเดือน หกเดือน ก็ว่ากันไปตามแต่ละกรณีค่ะ นอกจากนี้บางสถานที่ยังจัดที่จอดรถเฉพาะไว้ให้ผู้ชรา หรือ สตรีมีครรภ์อีกด้วยนะคะ

ต่อไปก็เป็นการบริการสำหรับผู้พิการทางสายตา ทุกๆที่ก็จะมีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่ว่าจะเป็นป้ายอักษรเบลล์หรือระบบให้ความช่วยเหลือเสียงต่างๆก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไป ซึ่งก็ยังสามารถให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ที่มีความบกพร่องทางการได้ยินอีกด้วย นอกจากนี้ก็ยังมีสุนัขบริการที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีในการให้ความช่วยเหลือคนพิการโดยเฉพาะ ซึ่งน้องหมาเหล่านี้อาจจะมีความสามารถและเชี่ยวชาญในการช่วยเหลือคนพิการที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาได้รับการฝึกมาอย่างไหนค่ะ

คนพิการกับการศึกษา

แต่ตรงนี้ต้องขออภัยที่ไม่มีข้อมูลให้มากนักนะคะ หากใครต้องการทราบรายละเอียดคงต้องถามทางสถาบันการศึกษาเป็นแห่งๆไปค่ะ ส่วนทางด้านอาชีพนั้นเขาก็มีกฎหมายทางความเสมอภาคไว้คุ้มครองคนพิการ โดยบริษัทต่างๆจะตัดสินใจไม่จ้างงานผู้พิการโดยอ้างถึงความบกพร่องทางร่างกายเป็นเหตุไม่ได้เด็ดขาดค่ะ

การดูแลคนพิการของที่นี่ก็อาจจะเหมือนๆกับที่อื่นๆหรือในเมืองไทย แต่โดยส่วนตัวแล้วจะเห็นว่าคนที่นี่จะถือเป็นเรื่องจริงจังมากกว่า เพราะจะเห็นว่าเขามีอุปกรณ์หรือการดูแลสำหรับคนพิการที่ได้รับการคิดค้นออกแบบอย่างจริงจัง และคนที่นี่โดยทั่วไปก็เคารพสิทธิของคนพิการอย่างเคร่งครัดมากกว่า

แต่ตรงนี้ก็ยืนยันไม่ได้นะคะว่าชาวอเมริกันจะดีกว่าคนไทยหรือที่อื่นๆ อาจจะเป็นเพียงเพราะว่าที่นี่เขามีกฎหมายออกมาควบคุมเรื่องนี้ไว้มากมายก็เท่านั้นเอง แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามมันก็เป็นการเพิ่มมาตรฐานชีวิตให้ผู้พิการทั้งหลายให้ชีวิตที่สะดวกสบายมากขึ้นนั่นเองค่ะ

โดย ษุภากร, Intercultural Consulting and Services LLC